1 Oct 2009 - [****] Het is een bekend gegeven: je kunt als ambitieus Nederlands bandje nog zo’n mooie plaat maken, maar dat is geen garantie dat je in eigen land ook in bredere kring wordt opgemerkt. Het Utrechtse Ponoka verraste twee jaar terug Hindsight, dat vooral nog een product was van frontman/songschrijver Rick de Gier. Fraaie single September kwam geregeld voorbij op de radiostations, maar een werkelijk gevestigde naam is Ponoka ondanks dat fijne debuut nog niet geworden. Hopelijk gaat dit alsnog veranderen door het onlangs bij het label Volkoren verschenen tweede album Built To Fly. De tweede cd van Ponoka is hoorbaar veel meer een echte bandplaat geworden, met de nodige verschillen ten opzichte van de voorganger en meer variatie. Alleen al de veel grotere vocale inbreng van toetseniste Alice ten Brinke valt meteen op. Die prettige tweede stem is beslist een verrijking, hoor je meteen in het titelnummer dat de plaat opent. Zo worden veel liedjes op Built To Fly gekenmerkt door prettige jongens-meisjes zang. Ook is de instrumentatie door de zes bandleden breder (oa. meer toetsen en blazers), waardoor de nummers soms in de verte doen denken aan een Canadese band als Stars. Als harder ronkende gitaren worden gemengd met kleine accenten en geluiden in de liedjes, is een Amerikaanse indieband als Grandaddy opeens niet ver weg. Op Built To Fly hebben de liedjes van De Gier meer dynamiek en zijn de verschillen tussen luchtiger en somberder momenten groter. Bovendien zijn de meeste nummers een stuk bondiger uitgepakt vergeleken met het debuut, wat hun kracht vaak ten goede komt. De zeskoppige band komt soms venijniger dan voorheen uit de hoek, zoals Good Things Happen In Slow Motion met zwaardere gitaren. De mooiste, wat ingetogener liedjes van De Gier zitten dit keer fraai in het midden en vormen zo min of meer de kern van de plaat: 4:15 To Amsterdam en Strange Affiliation. Nummers die de wat somberder, bedachtzamere kant van de band vertegenwoordigen. Een luchtiger liedje als het heerlijk ontspannen klinkende Under The Radar is een ander hoogtepunt, opgesierd met aanstekelijke trompet en prachtig koortje. Het liedje markeert een zonniger einde van Built To Fly. Weg met die zorgen dankzij Don’t Save Up For A Sunny Day en sfeervol slotakkoord Come Outside. Ook al is Built To Fly al even uit, het is nog niet te laat om lekker na te zomeren met een fraaie plaat van Hollandsche makelij en om de nieuwe Ponoka alsnog massaler te omarmen.
20 Jun 2009 - [*****] Eerst maar even waarschuwen: de tweede van Ponoka is heel anders dan de eerste. De ingetogen opgewektheid heeft plaatsgemaakt voor een veel steviger geluid met dito inhoud. En dat klinkt geweldig. Rick de Gier is niet meer alleen, maar heeft liefst vijf medestanders gevonden. De combinatie met zangeres Alice ten Brinke (ex-Kryptonite Garden) pakt wonderschoon uit. Ook tekstueel valt er te genieten: cause good intentions never last / like sentimental songs don’t last / so give me something that will last / cause i’m running out. En hoewel De Gier in een interview onthulde dat hij ‘iets heeft met kleine, bescheiden openingsliedjes’, holt het openingsnummer je bijna tegemoet. Met zoveel vaart dat je het nog een keer wilt horen. En zo gaat het bij meer nummers, want Ponoka trekt wel heel veel uit de kast: orgeltjes, trompetjes, mondharmonica’s, achtergrondkoortjes en stampende snaren. Kortom, het verveelt geen moment en dat is al heel wat. Het maakt benieuwd naar wat komen gaat.
16 Jun 2009 - [****] Leverde Ponoka met Hindsight wellicht de meest miskende plaat van 2007 af, mogen ze alsjealsjealsjeblieft in 2009 wel erkend worden met Built To Fly? Is er nog gerechtigheid? Met een beetje geluk blijft deze keer niet onopgemerkt dat Rick de Gier c.s. weer een hartstikke leuk opgewekt gitaarplaatje in de traditie van pakweg een Johan of Benjamin B. gemaakt heeft. Vrolijk, ondanks dat het voor iemand die rust van Canada heeft ervaren het geen pretje is de hectiek van Nederland weer te beleven, en alle twijfels vrij door de songs heen zweven. Built To Fly is gewoon een hele leuke indierock plaat, naar beste Nederlands/Vlaamse traditie. Redelijk gevarieerd ook, van neuzeldeuntjes tot strakke gitaren tot fuzzy synth gedreven liedjes. 'City Lights' heeft bijvoorbeeld heel goed naar Urge Overkill geluisterd, maar voegt als bonus aan de strakke gitaarriff een groezelig synth deuntje toe. 'Meager Days' had zo maar een liedje in goed Antwerpse traditie kunnen zijn, en ook klinkt er het sentiment van Johan in door. 'Good Things Happen In Slow Motion' is dan weer uptempo en fuzzy (en gezongen door Alice ten Brinke). Zo maar drie liedjes van dit album. Desondanks heb je niet het idee te luisteren naar een verzameling liedjes, maar naar een afgerond album. De sfeer is namelijk constant, de energie haalt het album uit het contrast tussen serieuze licht melancholische teksten en vrolijke muziek met een randje. Het geluid is redelijk vol zonder dat dit heel storend is. Dat wordt vooral veroorzaakt door achtergronden van synths of backingvocals. Eigenlijk zou ik wel nieuwsgierig zijn hoe Ponoka zou klinken met een geheel gestripte productie, maar op dit album zou dat waarschijnlijk de samenhang een beetje uit elkaar trekken. De slottrack, 'Come Outside', hint daar echter wel op een wat soberder vervolg. Zo maakt Built To Fly me al weer nieuwsgierig naar het volgende album, altijd een goed teken. Trouwens, ook niet onopgemerkt mag blijven dat het Volkoren label steeds meer van dit soort leuke muziek uitgeeft en inmiddels een aardige plek in de muziekgeschiedenis aan het verwerven is. Het wordt alleen maar mooier.
15 Jun 2009 - Een verzameling liedjes over twijfel en teleurstelling, zo wordt het album door de makers genoemd. De Utrechtse band Ponoka is genoemd naar het Canadese boerendorp waar oprichter Rick de gier opgroeide. Zijn jeugd was daar een stuk onbezorgder dan het leven hier en de zomers bezaten een pak minder donkere wolken. Dit zestal mag dan wat melancholisch klinken, de meeslepende melodieën zijn er niet minder mooi om. Een nummer als Good Things Happen In Slow Motion zou het als single van Snow Patrol vast uitstekend doen en ook Under The Radar koppelt kwaliteit aan schoonheid. Er zijn tevens wat kleinere liedjes, die verwantschap met die van Pavement of Razorlight vertonen, en een paar wat vrolijkere uitschieters met een trompetje, orgeltje of wijze boodschappen, zoals Don’t Save Up For A Sunny Day. Dit is een prima internationaal klinkend tweede album van eigen bodem, dat wel ietsje meer tijd vergt.
15 Jun 2009 - Wat fijn dat bands in deze digitale tijd toch nog aandacht schenken aan hun cd-boekje. De Utrechtse band Ponoka vroeg illustrator Simon van Alphen bij ieder liedje van hun nieuwe cd Built To Fly een tekening te maken en kreeg daar een aantal prachtige en sfeerpakkende afbeeldingen voor terug. Dromerig en artistiek, net zoals de liedjes van de indieband klinken. Zanger en oprichter van de band, Rick de Gier, schijnt er de laatste tijd een beetje doorheen te zitten en deze plaat staat dan ook vol liedjes over twijfel en teleurstelling. Die begrippen zijn gelukkig niet van toepassing op de kwaliteit van de muziek. En voor iemand die een beetje zit te somberen staan er nog voldoende liedjes op dit album die verbazingwekkend opgewekt klinken. Komt dat door de lieflijke tweede stem van Alice ten Brinke? Maar vaak is daar ook dat wrange in de teksten: I wanted you to know / in case you weren’t sure / I ain’t going anywhere. Toegegeven, de band kan de boog niet helemaal tot het einde van de cd gespannen houden, maar met liedjes als het titelnummer en Good Things Happen In Slow Motion komt Ponoka een heel eind. Leuke cd om bij weg te dromen.
2 Jun 2009 - Built To Fly is, na het alom bejubelde maar eerlijkheidshalve bij ondergetekende nooit aangekomen debuutalbum Hindsight (2007), het tweede album van Ponoka; een Nederlandse indierockband met singer-songwriter Rick de Gier als spil. Als bands als Nada Surf, Pavement, Blonde Redhead, Eels, The Folk Implosion, Tapes ‘n Tapes en Deerhunter uw hart sneller doen kloppen, dan doet u er goed aan dit uitermate sympathieke schijfje ook eens te proberen. Pint u Ponoka overigens niet direct vast op de springerige, groovende, opgewekte en puntige opener en titeltrack ‘Built To Fly’ (dat met name dankzij de vocale ondersteuning van Alice ten Brinke echo’s van de Schotse band Bis in zich herbergt). Muzikaal is het immers afwisseling troef dat u voorgeschoteld krijgt op Built To Fly. Een onsamenhangend geheel is het album echter allerminst; Ponoka schakelt juist op zeer organische wijze over en weer tussen groezelige lo-fi en cleane pop, melancholie en luchtigheid en rijke instrumentatie en minimalisme. Met name de wat rustigere tracks, zoals het zwoele en zomerse, met trompet gelardeerde, ‘Disconnnected’ en ‘Under The Radar’ en het prachtig breekbare ‘4:15 To Amsterdam’ maken indruk. Maar ook het wat stevigere werk, zoals het lekker loom rockende ‘City Lights’ en het energieke ‘Don’t Save Up For A Sunny Day’ en ‘Pins And Needles’, charmeert. Built To Fly geeft overigens niet direct alles prijs en luistert de eerste keren als een spannende ontdekkingstocht. Na verloop van tijd houdt u dan een grotendeels beklijvend, niet altijd even origineel en overdonderend, maar beslist geloofwaardig en overtuigend geheel over.
20 May 2009 - [****] Het debuut Hindsight (2007) was al mooi, maar met de opvolger voegt Ponoka uit Utrecht zich pas echt bij de voorhoede van de Nederlandse popscene: Built To Fly is een juweel van een indieplaat. Ponoka vernoemde zich naar het Canadese stadje waar frontman Rick de Gier een deel van zijn jeugd doorbracht en ook de inspiratiebronnen van het zestal zijn hoorbaar Noord-Amerikaans: in stemmige liedjes als het prachtige 4:15 To Amsterdam horen we echo’s van Eels, in andere weer de melodieuze wendingen van Conor Obersts Bright Eyes. Wat vooral opvalt is de melodieuze rijkdom en emotionele veelkleurigheid van de liedjes, die toch allemaal op hun plek staan. Built To Fly is een indieplaat om in je hart te sluiten.
18 May 2009 - A little help is on the way”, zongen Rick de Gier en zijn kompanen nog op Ponoka’s debuutalbum ‘Hindsight’. Het melancholisch optimisme van het debuut is vervangen door hardere donkere klanken op de opvolger ‘Built To Fly’. “Even when I soar / Unrestrained up high / I feel it in my bones / I wasn’t built to fly” klinkt het nu in de gelijknamige opener. Verloren liefde en teleurstelling zijn altijd droevige inspiratiebronnen geweest voor musici. Schrijf het van je af in een stuk of tien liedjes en de kans op een meesterwerk is groot. Hoewel niet gegarandeerd, want de term meesterwerk is nog wel te veel eer voor ‘Built To Fly’. Een juweeltje is het wel, eentje om te koesteren. Het alom gelauwerde ‘Hindsight’ was een product van De Gier als singer-songwriter met productie van Volkoren coryfee Minco Eggersman. Eggersman hielp ook dit keer met de productie samen met René de Vries van This Beautifull Mess, maar nu is het vanaf de eerste paar seconden duidelijk dat we met een zeskoppige band te maken hebben. ‘Built To Fly’ en ‘City Lights’ rocken er meteen stevig op los. Dat werkt; Het geluid is minder fris en onschuldig dan het debuut, maar wel volwassen en gevarieerd. Waar ‘Hindsight’ bleef hangen in een formule zorgen nummers als ‘Good Things Happen In Slow Motion’ en ‘Don’t Save Up For A Sunny Day’ voor de nodige opkalefater wanneer gezapigheid op de loer ligt. De Gier is een begenadigd songsmid met veel gevoel voor lopende teksten en een goed refrein. Dit bewees hij al met nummers als ‘September’ en ‘A Little Help Is On The Way’ en nu met ‘Built To Fly’ en ‘Don’t Save Up For A Sunny Day’. Beide nummers hebben kop en staart, een pakkend refrein en de bridge op de juiste plek zoals dat hoort bij klassieke popliedjes. Mooi gearrangeerd en aangekleed is het allemaal ook. Een trompetje hier, handclaps daar en de altijd effectieve tweede stem zorgen voor een rijke productie. Soms klinkt het chaotisch zoals ‘Good Things Happen In Slow Motion’, of hoekig (‘City Lights’), dan weer als ingetogen Americana (‘4:15 To Amsterdam’). Veelzijdig is troef, zo blijkt. De vraag is wel wat er live van overblijft wanneer de liedjes zijn ontdaan van subtiele effecten op de zang en trompetjes. Een goed liedje blijft een goed liedje. En ook voorbeelden van de band als Eels, Arcade Fire en Sufjan Stevens zijn namen die net zo hard geroemd worden om hun studioresultaten als hun optredens. Toch mist Ponoka op ‘Built To Fly’ het licht sarcasme van de eerste, het maniakale van de tweede en het breekbare van de laatstgenoemde. De Utrechtse band schiet nog nergens in door waardoor het echt gaat beklijven. Een liedje als ‘Pins and Needles’ klinkt toch meer naar het middle of the road-geluid dat Snow Patrol groot heeft gemaakt. Misschien als De Gier zich van zijn minder relativerende kant laat zien en een keer echt boos of bitter wordt, dat er dan ineens een uitspatting is die kan zorgen voor een kleine aardverschuiving in het hoofd van de luisteraar. Iets waar iedere muziekliefhebber stiekem op hoopt bij het horen van een nieuw album, iets waar je als artiest niet altijd vrienden mee maakt, maar wel een statement. Alles bij elkaar opgeteld is ‘Built To Fly’ geen verrassing. Eerder is het een logische stap na ‘Hindsight’. Dit neemt niet weg dat ‘4:15 To Amsterdam’ en ‘Disconnected’ voor ontroering zorgen. Zo staan er genoeg pareltjes op om ‘Built to Fly’ tot een juweeltje te maken, eentje om te koesteren. Tot de volgende plaat uitsluitsel geeft of De Gier ook nog kanten heeft waar we werkelijk versteld van zullen staan.
15 May 2009 - Het begint er bijna op te lijken dat Utrecht een broedplaats van goede muziek is, want ook Ponoka komt (deels) uit de Domstad. 'Hindsight' was het verrassende eerste album van dit zestal, waarna begin mei 'Built to Fly' uitgebracht is. Cliche-matig het lastige tweede album, al lijkt Ponoka daar geen enkele last van te hebben. Al vanaf de eerste seconde van het openingsnummer 'Built to Fly' hoor je al dat ook dit een pareltje is. De tekst van de titeltrack typeert ook het hele gevoel waarin zanger en frontman Rick de Gier bevond bij het schrijven van de nummers. Het diepzinnge doch eenvoudige 'Even when I soar, unrestrained up high, I feel it in my bones, I wasn`t built to fly' kan op zoveel manieren uitgelegd worden. Maar laat het geen psychologische oorlogsvoering worden, geniet vooral van de aanstekelijke beats en gitaarloopjes. Zoals 'Pins and Needles', een van de beste nummers op het album. Let ook op de retro intro bij het nummer Under the Radar.
7 May 2009 - Het Utrechtse Ponoka is begonnen als singer-songwriter project van frontman Rick de Gier. Met hulp van producer, The Spirit That Guides Us drummer en tevens platenbaas van Sally Forth en Volkoren, Minco Eggersman en de drummer van This Beautiful Mess werd debuutplaat Handsight in elkaar geknutseld. Het werd een klein succesje, en misschien wel de mooiste plaat van Utrecht, en dat voor een plaat welke grotendeels bestaat uit songideeën welke in eerste instantie zijn opgenomen op de zolderkamer van De Gier zelf. Gelukkig had De Gier meer songideeën en hersenspinsels voor ons in petto, het eindresultaat hiervan verscheen onlangs onder de titel Built To Fly. Ditmaal met een volledige, zeskoppige band, hierdoor klinkt de sound voller. Tekstueel gezien is de nieuwe plaat wat donkerder als Hindsight, dit is gelijk te merken bij opener Built to Fly. Voor deze plaat is er drie keer zoveel tijd uitgetrokken en was het meer een bandbeleving, iets wat het proces een stuk natuurlijker maakt. Duidelijk hoorbaar is dat niet elke track de typische singer-songwriter feeling heeft, een shoegaze gitaarmuur komt af en toe om de hoek kijken, zoals bij Good Things Happen In Slowmotion. Ponoka heeft hun invloeden goed uitgekozen; hier en daar een snufje Eels, af en toe een sausje Arcade Fire en een theelepeltje My Bloody Valentine toe. Dit gemixt in een niet te zoetsappige singer-songwriter blender en gevoed met de geslaagde teksten van De Gier, welke de plaat naar een hoger level tillen. Nu nog hopen dat het live uit de verf komt, op plaat in ieder geval zeker!
3 May 2009 - Toen de tweede cd van Ponoka binnenkwam klonken op de redactie opmerkingen als "het frisse is er wel af" en "de vorige is veel beter". Gemakshalve gingen de collega's er maar aan voorbij dat het debuut 'Hindsight' ook niet meteen bij de eerste draaibeurt tot vijfsterrenplaat werd uitgeroepen. Een Ponoka-plaat heeft tijd nodig. Die tijd is er vervolgens voor genomen en we beginnen even opnieuw. Dat het frisse er af lijkt is een begrijpelijke eerste reactie. Het debuut was een tamelijk spontaan opgenomen album en feitelijk een solo-elpee van band-aanvoerder Rick de Gier bijgestaan door een aantal muzikanten. 'Built To Fly' echter is een echte groepsplaat waaraan een proces van flink schaven ten grondslag ligt. Dat heeft tot voordeel dat zowel het geluid veel beter is als dat de begeleiding grondiger in balans is. De nummers op deze tweede langspeler zijn wat betreft arrangementen en begeleiding zo in elk geval gevarieerder. Ook is Ponoka opgeschoven van een wat rammelende lo-fi groep naar een band met weliswaar lo-fi achtige liedjes, maar de geluidskwaliteit is zeker geen lo-fi meer, anno nu trekt Ponoka namelijk flink richting Grandaddy, een formatie die ook nogal veel aandacht besteedde aan de bijzondere accentjes die pas gaandeweg opvallen. Na de nodige draairondjes blijkt ook het songmateriaal niet onder te doen voor dat op het debuut. Zoals al gezegd heeft het materiaal gewoon de nodige tijd nodig voor het tot volle wasdom komt. We durven zelfs te stellen dat er uiteindelijk veel meer positieve uitschieters, bovenop het verder contante niveau, op 'Built To Fly' dan op 'Hindsight' te vinden zijn. Het heeft zelfs geen zin om de hoogtepunten op te sommen, daarvoor zijn het er simpelweg teveel. Het enige kritiekpuntje op de tweede langspeler van Ponoka is het feit dat we twee keer een vage echo horen van iets dat we op het debuut ook al hoorden. Je moet dan denken aan bijvoorbeeld een zanglijntje dat bekend voorkomt. Echt storend is dat echter niet, componist Rick de Gier moet dat wel in zijn achterhoofd houden voor een eventuele volgende keer. Okay, het verrassende is er inderdaad wel af, maar dat is niet meer dan logisch. Daarentegen is de oogst aan prachtliedjes die pas na een aantal draaibeurten onder je huid kruipen duidelijk groter dan op de eerste cd. Zo is 'Built To Fly' al met al een waardige opvolger van 'Hindsight' en wederom een sterke kandidaat voor de eindejaarslijstjes van Nederlandse producties.
29 Apr 2009 - 'Overdonderende cinema van een regisseur en acteur die maar blijven verbazen’ aldus het oordeel van Rick de Gier over There Will Be Blood, zijn favoriete film in 2008. Naast filmrecensent is De Gier ook voorman van de Utrechtse band Ponoka. In 2007 verscheen hun debuut Hindsight, dat zeer positief werd ontvangen. De vraag is natuurlijk of ze met opvolger Built To Fly misschien ook kunnen overdonderen en verbazen. Het eerste nummer begint in ieder geval al goed, met een strakke gitaarriff en lekker schreeuwerige achtergrondzang van toetseniste Alice ten Brinke. De nummers die volgen worden knap gebracht, maar blijven vaak wel iets te netjes binnen de indielijntjes, waardoor het overdonderende effect vooralsnog uitblijft. Erg fraai zijn vooral de wat rustigere nummers zoals “Sentimental Songs Don’t Last” en “4:15 to Amsterdam”. Met name dit laatste nummer, inclusief een ode aan het reizen per trein (‘I hope I never learn to drive'), is mooi ingetogen. Dit geldt ook voor het indrukwekkende “Come Outside” dat het album met sombere mondharmonicatonen afsluit. Built To Fly is een album dat niet echt overdondert en zeker niet verbaast, maar wel met veel liefde en vakmanschap is gemaakt. Een eervolle vermelding is op zijn plaats voor het artwork van Simon van Alphen, dat bij ieder nummer zorgt voor passende visuals in stripvorm. Schitterend gedaan.
29 Apr 2009 - Goed nieuws voor de liefhebber van het fijnzinniger poplied! Ponoka, toch wel de plaatselijke leverancier van schoonheid op maat, komt met een nieuw album. De presentatie van dat album ‘Built to Fly’ is in EKKO en de kans is redelijke groot (100%!) dat u achter elkaar een rits wonderschone liedjes gaat horen. Schrikt het warm-christelijke imago van deze vriendelijke jongens en meisje u als zondaar wat af: geen zorgen, de liedjes zijn ook voor de hartgrondigste godontkenners prima te verteren. Bij Ponoka hoort u niets over hel en verdoemenis maar eerder de perfecte soundtrack om nog maar eens met een rode blos op de wangen weg te vliegen naar een wereld vol melk, honing en mooie meisjes.
28 Apr 2009 - Na het voortreffelijke debuut Hindsight, heeft het Nederlandse Ponoka heel wat mensen tevreden te houden. Built to Fly treedt die uitdaging met open vizier tegemoet, zij het op een heel andere toon dan waar de liefhebbers zich wellicht op hebben voorbereid. Ondanks de met twijfel en onzekerheden doorspekte nummers, speelt er nu een solide, hechte band blakend van zelfvertrouwen. De zonnige zorgeloosheid is er wel vanaf, maar dat staat het speelplezier duidelijk niet in de weg. Bovendien leiden sombere tijden meer dan eens tot creatieve uitwassen en daar is geen enkel gebrek aan op Built to Fly. Ponoka heeft overtuigend scherpe randjes gekregen die hun nog altijd toegankelijke melodieën omringen. Gebruikmakend van wat kenmerkende geluiden uit de 20ste-eeuwse pophistorie, sleept de band hun arrangementen op mooie wijze het heden in. Daarbij ontbreekt de nodige new wave en shoegazing niet. De nonchalance van hun indiepop-rock is vergelijkbaar met de diversiteit van Eels en de punch van Snow Patrol. Hoewel elektropop niet bepaald een essentieel onderdeel is van de mix, meen ik wat spoortjes van Grandaddy of de rauwere kant van het Franse Phoenix te horen. Daarin blijft dan toch iets van de onbezorgdheid hangen, wat zorgt voor een treffende combinatie van muzikale en emotieve uitersten. Onterecht is dat allerminst, want met een album als Built to Fly bouw je aan een onbedreigde toekomst.
24 Apr 2009 - Ponoka legt onze oortjes in de watten met melancholieke popsongs in de stijl van Sparklehorse en Eels, om maar eens een paar klinkende namen te droppen. Ook R.E.M. is nooit ver weg. Ponoka is echt zo'n band waarvan wij hier op de redactie denken: waar blijft die internationale doorbraak? Waar blijven die volle stadions? Wat ons betreft mag het gebeuren. Neem bijvoorbeeld het voortreffelijke 'Help Is On The Way'. De warme (E van Eels-achtige) stem van zanger Rick de Gier, die vocaal wordt bijgestaan door de heldere klanken van Alice Ten Brinke. Evenwicht klonk zelden zo eenvoudig. Tel daar een mondharmonica bij op, een lekker basloopje, dromerige belletjes en naja, je hebt niets minder dan de perfecte popsong in handen. Je krijgt het nooit meer uit je kop, maar ons hoor je daarover niet klagen.
6 May 2007 - Ponoka is een Nederlandse band rond Rick de Gier, die alle liedjes schreef, tekst en muziek. In eerste instantie vond ik het allemaal iets te softpopperig, maar ik moet bekennen dat ik na drie keer luisteren helemaal om ben – het bleek zowaar een groeiplaatje te zijn. Een beetje softpop is het wel degelijk, met soms net iets te zoete samenzang. Maar dat wordt aardig gecompenseerd door de ingenieuze arrangementen. Bovendien is het een redelijk gevarieerd album geworden, met af en toe lekker scheurende gitaarpartijen en in het laatste nummer, Light Years To Kill, een prettig rammelende, maar toch mooi op zijn plaats vallende ritmesectie. Ook de melodieën nestelen zich na een tijdje op een plezierige manier in je hoofd. Geen brutale plaat dus, maar een album dat zich rustig presenteert en dat een beetje meer tijd nodig heeft voor een juiste appreciatie. De inspiratie wordt voor een deel uit de psychedelische sixties gehaald, met ondermeer achterstevoren afgespeelde bandjes en tinkelende belletjes. Toch is dat nergens hinderlijk, het geeft het album wel een plezierige sfeer, moet ik zeggen. Luister ook eens naar het fraaie titelnummer, daar zit alles wel zo’n beetje in. Mooi.
24 Apr 2007 - Onze hedendaagse cultuur heeft een hang naar nostalgie. Een verlangen naar de tijd dat de verhoudingen nog helder waren, dat er nog normen en waarden waren, ‘toen alles goed was’. Dat heeft ook zijn weerslag op de popmuziek. Er is al geruime tijd sprake van een teruggrijpen op muzikale bronnen uit vervlogen jaren. Folk en singer/songwritermuziek doen het goed, een golf van americana spoelt over muziekland heen, akoestische instrumenten weten de ziel weer te raken. Dat verlangen naar tijden van weleer is ook terug te vinden bij Ponoka. En daarmee treft de band de juiste toon, want het debuut Hindsight is bepaald niet onopgemerkt gebleven in de muzikale pers. De lovende recensies waren niet van de lucht, van het kritische muziekblad Oor tot VPRO’s alternatieve popzender 3voor12, die de band zelfs uitriep tot Serious Talent. Ik kan me daar helemaal bij aansluiten, want deze cd staat vol prettig in het gehoor liggende liedjes op het kruisvlak van indie/americana en pop. Liedjes die meteen al sympathiek klinken, maar die zich na de onvermijdelijk volgende luisterbeurten blijvend in je hoofd nestelen. De man achter deze liedjes is Rick de Gier. Hij groeide op in het Canadese boerendorpje Ponoka, maar verhuisde in zijn jeugd naar Nederland. Thuis in Zaandam schreef Rick een serie liedjes en leverde die vervolgens af bij platenmaatschappij Volkoren. Dit label timmert aardig aan de weg op het gebied van eigenzinnige popmuziek, met onder meer de bands At the Close of Every Day, Brown Feather Sparrow en ME. Rick ging samen met Volkoren-mannen Minco Eggersman en René de Vries aan de slag en de cd Hindsight is het resultaat. Het mag geen verrassing zijn dat Ponoka een echte aanrader is voor liefhebbers van andere Volkoren-bandjes. Tegelijkertijd klinkt deze cd frisser en zomerser dan je gewend zult zijn van de overige artiesten uit de Volkoren-stal. Het is melancholie, maar niet van het zware soort. De band zelf noemt als vergelijkingsmateriaal Lemonheads, Pavement, Sparklehorse en Eels. Maar denk ook aan Death Cab for Cutie, Grandaddy en een bandje als Moonlake (wie kent ’t nog?). Hoewel de liedjes in essentie klein en intiem zijn, gebeurt er ook veel uitbundigs op de plaat: swingende koortjes, elektronica, een onverwacht vette distortion (‘Hindsight’) en melodielijntjes die je dwingen om mee te zingen (‘See you around’). Af en toe krijgen de songs een americana-feel door het gebruik van mondharmonica, zoals in ‘Help is on the way’ en ‘September’. Dat laatste nummer is ook de eerste single van de cd. Reinier Sonneveld en Leendert Jan Bergwerff tekenden voor de prachtige clip bij het nummer, die al enige tijd op YouTube te bewonderen is: je ziet een paar dekens een lange weg afleggen, door huizen, straten en parken, om uiteindelijk de leden van de band warm toe te dekken. De teksten staan bol van verlangen: naar wat voorbijgegaan is, naar wat had kunnen zijn of nog kan zijn, naar God. Tegelijkertijd is er het besef dat we niet alles vast kunnen pakken en dat het anders kan lopen dan we hopen of verwachten. Zoals in ‘Back by midnight’: 'i’ve been talking to jesus / my fingers tightly crossed / so if he’s not on call this evening / at least i might restrict the loss / it wouldn’t be the first time i’ve been put to shame.' Wat een weemoed. En toch wordt het nergens drukkend, door de lichtheid van de melodieën en de catchy refreintjes. Voor veel bandjes geldt dat ze pas na jaren van optredens ‘ontdekt’ worden en een cd kunnen uitbrengen. Bij Ponoka ging het andersom: eerst de cd, nu de optredens. De Gier moest dan ook nog musici om zich heen verzamelen om zijn muziek ook live te kunnen spelen. Maar inmiddels is Ponoka uitgegroeid tot een echte band, met naast zanger/gitarist Rick de Gier ook bassist Pim van de Werken (van de band Silence is Sexy), gitarist Theo Nap, drummer Lucas Nap, toetsenist Laurens Palsgraaf en zangeres/toetsenist Alice ten Brinke. Ze zijn in zee gegaan met Primal Grunt Bookings en daarom ook te zien in de huidige La Luna Tour. Daarmee doet de band in ieder geval Zwolle aan (30 mei), samen met Benjamin Winter en Little Things that Kill (voorheen Eleven). De meningen over de optredens van Ponoka variëren van ‘rommelig’ tot ‘geniaal’: genoeg reden om eens te gaan kijken. En wat staat je te doen als je zo’n gelauwerde eerste plaat hebt afgeleverd? Juist ja, werken aan de moeilijke tweede. De site geeft aan dat de band hier alweer druk mee bezig is. Hou het in de gaten - deze band is het waard. Daniël Drost
3 Apr 2007 - Op de hoes: een collage van familiefoto’s, met in de achtergrond een huis tegen een bergwand. Ponoka, misschien, het Canadese plaatsje waar Rick de Gier opgroeide, en waarvan hij nu de naam recupereert. Met een titel als ‘Hindsight’ lijkt dat plausibel, en dat gevoel wordt versterkt door de songteksten waarin het ietwat weemoedige terugblikken nadrukkelijk aanwezig is. In het hier en nu draait het echter vooral om de songs die de Gier, samen met René de Vries en Volkorenbaas Minco Eggersman, op de harde schijf zette. De deur wordt zachtjes opengedaan met “I Have A Hard Time Explaining Myself”, waarin een voorzichtige gitaar en Sparklehorsy atmospherics een zacht deken uitspreiden voor de Giers - immer in fluweel verpakte - stem. Wat volgt is een stuk conventioneler, maar daarom niet minder genietbaar: “Dead Ends”, “1996” en “Back By Night” (dat in de intro vrolijk knipoogt naar The Scenes “Blauw”) behoren tot het soort gedreven gitaarpop waarmee ook groepen als Mint en Snow Patrol hun stek in de zon en menig meisjeshart veroveren, “Help Is On The Way” en “See You Around” (dat dringend op single moet) laten beschaafde countryfolk doorschemeren, en “September” lijkt op het lijf en de stembanden van Evan Dando geschreven, allicht ook omdat de Giers timbre dezelfde argeloze charme uitstraalt. Daarmee zijn we meteen aanbeland bij de essentie van Ponoka’s ‘Hindsight’: charmant en bedrieglijk lichtvoetig, maar nergens banaal. En dus uiterst geschikt voor zomerse cabrioletuitstappen.
30 Mar 2007 - Het zeskoppige Ponoka uit Zaandam dient de gitaarpop al net zo ambachtelijk op, al bedient deze band van zich van wat meer weerhaakjes in de muziek. Het debuut Hindsight is een behoorlijk gevarieerd album geworden. De gitaren klinken soms grommend, maar ook in de songs met een akoestische basis komt Ponoka prima uit de verf. De arrangementen zitten qua opbouw uitstekend in elkaar, de koortjes zijn zonder uitzondering prachtig en een vleugje electronica zorgt voor net dat beetje meer eigenheid. Hindsight is verschenen op Volkoren, het label van Minco Eggersma van At The Close Of Every Day, en verdient het om door een groter publiek gehoord te worden. De mooie single September komt al geregeld voorbij op 3FM.
5 Mar 2007 - De Fransen zijn bourgondiërs, zo wil het toch de leuze. Ze houden van lekker eten en overdadig drinken, ze hebben heel wat geld veil voor de geneugten van de spijs. Dan mag het voor ons, Belgen, allemaal wat sjofeler. Biefstuk friet, een frisse pint en samsonade om dat door te spoelen. Nee, meer moet dat niet zijn. Onze noorderburen, de Nederlanders, hebben op hun beurt een eeuwenoude traditie van kaasmakerij. Het was Julius Caesar die in zijn "De Bello Galico" de rijpprocessen van Hollandse kazen beschreef. Vraag ons echter naar óns favoriete product uit het Nederlandse voedselaanbod en wij geven u een lekkere schijf Volkoren. Het gaat de goede kant op met Nederland. Aan het begin van dit decennium werden we al verblijd door de donkere parel At The Close of Everyday, wat later kwam de electrofolk van Kettel, en recent hebben de noorderburen, onder leiding van bands als The Ticket That Exploded en King Me, een indiegolf ingezet die op dit moment weliswaar nog in zeer beperkte kring wordt gekoesterd, maar die zeker het potentieel heeft om op korte termijn tot nieuwe vaandeldrager van de Nederpop te worden verheven. Ook Ponoka is een nieuwe exponent van deze wave en het heeft zijn debuut uit op Volkoren. Rick de Gier is een jongeman die het grootste deel van zijn jeugd doorbracht in een ontiegelijk klein dorpje nabij Alberta, in Canada. Naam van dat dorpje…inderdaad. De Gier brengt met Ponoka in de eerste plaats een ode aan zijn jeugd, de titel van zijn debuut is in dat opzicht niet mis te verstaan. Een sluier van melancholie doet de hele plaat lang vermoeden dat het destijds in Ponoka fijn toeven was. Of dat het tenminste fijn terugdenken is aan vervlogen tijden, iets wat duidelijk wordt in de teksten. Mijmeringen over vroeger worden afgewisseld met voorzichtige blikken op een onduidelijke toekomst. "Like a feeling that stuck/ from a dream I forgot/ I can't seem to shake it off", zingt hij in "Dead Ends", en in "1996" windt hij er nog minder doekjes om: "I was never alone/ I've been telling myself/ that the sky will get brighter/ sometimes that something I need to hear/ (…)/ sometimes I wait for the sparks to reappear/ they don't come around much these days/ but one thing's clear/ that was a pretty good year". Minco Eggersman van At The Close of Everyday speelt drums op deze plaat en tekende meteen ook voor de productie. Ponoka's geluid heeft dan ook vaag iets weg van de tristesse die zo kenmerkend is voor de muziek van Eggersmans eigen band, maar al bij al blijft deze Hindsight op erg licht verteerbaar poppy terrein en alludeert hij veeleer op de zon en de zomer dan op het donkerste moment van de winter. Tijdens liedjes als "See You Around" en het hupse "Help Is On The Way" verglijden de gedachten meer dan eens naar werk van Rogue Wave of zelfs oude Death Cab For Cutie, en de paden van het indieterrein worden hier voor een zoveelste keer platgereden. Als dat leuke, meefluitbare liedjes oplevert als voorgenoemde zal ons dat echter aan de reet roesten. We kunnen bijna niet wachten op de verzengende zomer die dit plaatje nog meer tot zijn recht zal doen komen. Met "Closer" en "September" lijkt Hindsight een stille dood te sterven, maar finaal is er alsnog het heerlijk weemoedige "Light-Years To Kill". "If you got the chance to return/ would you rebuild all the bridges you burned?/ where would you be my love?" orakelt De Gier een laatste keer en wij weten dat we blij moeten zijn met deze plaat. Laat die enkele, wat saaiere tracks dus geen domper zijn op wat we de 'melancholievreugde' zouden noemen en aanvaard dit nieuwe snoepje uit het Nederlandse popaanbod. Want wat heeft de juffrouw economie ons steeds op het hart gedrukt: 't is het schaarse goed dat men koesteren moet. Alexander Cornet
4 Mar 2007 - Een merkwaardige bandnaam zou je zeggen, maar enig onderzoek leert ons dat Ponoka een klein plaatsje in Canada is waar zanger en tekstschrijver Rick De Gier is geboren. Dit Nederlandse bandje maakt een buitengewoon smaakvolle mix van rootsy indie popmuziek met invloeden van Elliott Smith, Eels, Wilco en One Star Hotel. Rick zijn stem klink dromerig en zijn liedjes zijn dat ook. Zie ze als kleine verhaaltjes onstaan vanuit dagelijkse mijmeringen, een herrinnering, een geur of een geluid. Dit alles is subtiel muzikaal ingekleurd als een fraai aquarel schilderij. Hindsight staat vol met liedjes met kop en staart en in de catchy refreintjes is er nog een eervolle vermelding voor zangeres Alice Ten Brinke die zorgt voor prachtige vocale harmonieën. Een echt lenteplaatje waar je ondanks de niet echt vrolijke teksten een echt lentegevoel aan overhoudt, met de refreintjes in mijn hoofd loop ik opgewekt naar buiten om van de eerste zonnestralen te genieten. Een indrukwekkend Nederlands debuut. Sandra Zuidema
22 Feb 2007 - Hindsight is het debuut van Ponoka, de band van singer/songwriter Rick de Gier, die genoemd is naar het gehucht Ponoka in Alberta, Canada, waar hij opgroeide. Hindsight is een melancholisch retrospectief met als ingrediënten singer/songwriter, pop, lo-fi, rock en hier en daar wat elektronica. In het intro van bijvoorbeeld Help Is On The Way of in de eerste single September wordt subtiel naar country en Americana verwezen. De band noemt zelf The Lemonheads, Eels, Pavement en Sparklehorse als referenties en dat is nog niet zo gek bedacht. Misschien komt het door De Giers Canadese achtergrond dat al deze elementen heel geloofwaardig en smaakvol samenvallen op deze overigens uitstekend geproduceerde plaat. Als Ponoka live waarmaakt wat de band op dit album suggereert, belooft dat veel goeds. Willem Heutink.
18 Feb 2007 - Een goed voornemen voor 2007: luister dagelijks volkoren! Het Nederlandse kwaliteitslabel Volkoren maakt het ons makkelijk, want na releases van onder andere At The Close Of Every Day, Brown Feather Sparrow en ME heeft het label ook met Ponoka weer een bijzondere troef in handen. Ponoka is de band rond singer-songwriter Rick de Gier; opgegroeid in het Canadese gehucht Ponoka, maar inmiddels weer terug op eigen bodem. Op het door Minco Eggersman (At The Close Of Every Day, The Spirit That Guides Us, ME) geproduceerde Hindsight laat de band muziek horen die naar eigen zeggen is geïnspireerd door bands als Sparklehorse, Eels, Pavement en The Lemonheads. Invloeden die inderdaad hoorbaar zijn in de lo-fi popliedjes met een speels en avontuurlijk tintje, al klinkt Ponoka gelukkig ook eigenzinnig genoeg om zich te kunnen onderscheiden van de concurrentie. Wederom een smakelijk doch verantwoord alternatief van Volkoren dus. Erwin Zijleman
16 Feb 2007 - De bandnaam is ontleend aan de kleine boerengemeenschap in Canada waar singer-songwriter Rick de Gier opgroeide. Momenteel is Ponoka ook daadwerkelijk een band (met leden afkomstig uit onder meer Silence is Sexy en Kryptonite Garden), maar dat was het bij de totstandkoming van Hindsight nog niet. Op de cd vol mooie, zachtaardige popsongs die het midden houden tussen Snow Patrol, Turin Breaks, Pinback en Solo, liet de zanger/gitarist zich voornamelijk bijstaan door toetsenist/bassist René de Vries (This Beautiful Mess) en Volkoren-labeleigenaar Minco Eggersman (At The Close Of Every Day) achter de drumkit en op de producerstoel. Hindsight blijkt een fijne groeidiamant met subtiele persoonlijke bespiegelingen van een man met karakter en oog voor detail. I Have A Hard Time Explaining Myself verklaart hij openhartig. Valt best mee. De dame in kwestie zal de boodschap inmiddels wel begrepen hebben, of anders Jezus wel, met wie hij ’s avonds met de vingers gekruist regelmatig een praatje maakt. Zolang het lekker vlot klinkende (lo-fi)pop- en rockliedjes als See You Around en Back By Midnight in de beste muzikale traditie van The Lemonheads en Sebadoh oplevert, is dat een zegen (al dan niet van boven) voor de Nederlandse popscene. Prima popplaat! Willem Jongeneelen
15 Feb 2007 - Een jaar geleden kreeg platenlabel 'Volkoren' een paar nummers van ene Rick Gier uit Zaandam op de deurmat geworpen. De Gier was toen al flink wat jaartjes bezig met het schrijven en opnemen van zijn liedjes. 'Volkoren' zag wel brood in de Nederlandse singer-songwriter en liet Rick samen met zijn band Ponoka losgaan op hun debuut Hindsight. De gedachte dat Ponoka naast een zeskoppige band ook in de vorm van een Canadees stadje bestaat, is geen grote verrassing. Het artwork van de CD geeft al een aardige hint en de muziek zou je zo kunnen plaatsen in de setting van het Canadese platteland. Rick heeft dan ook genoeg muzikale inspiratie kunnen opdoen tijdens zijn jeugd in de boerengemeenschap van Alberta. Dat de jaarlijkse rodeo zo ongeveer de enige happening in het slaperige stadje is, wil natuurlijk niet zeggen dat Hindsight een slaapverwekkende CD is. Ponoka is er bijzonder in geslaagd om een verfrissende combinatie van pop, rock en lo-fi te maken. Zo dachten de radiomakers van 3FM er ook over en bombardeerden het zestal als 'serious talent'. De single 'September' van Ponoka wordt momenteel grijsgedraaid op de radio. Bij het beluisteren van Hindsight valt meteen op dat de nummers stuk voor stuk goed uitgedacht zijn. Geen nodeloos opvulmateriaal maar erg fijne songs die voor veel luisterplezier zorgen. Het liedje 'Help Is On The Way' is een onvervalste meezinger en nummers als 'Back By Midnight', 'See You Around' en 'Everything Under My Feet' zijn prachtige tracks. De songteksten zijn tevens niet verwaarloosd, waardoor elk nummer ook daadwerkelijk wat te vertellen heeft. Ponoka's debuut heeft in ieder geval genoeg materiaal voor een tweede single. Het album Hindsight' is meer dan een degelijke indie-plaat. Het is veelbelovend materiaal waar Gier een persoonlijk en uniek tintje aan mee heeft gegeven. Namelijk die van Ponoka. [4 sterren] Roxana König
13 Feb 2007 - Een tijdje terug kreeg ik de cd Hindsight van Ponoka opgestuurd. Noch de naam, noch de albumhoes maakten me nieuwsgierig. Evengoed beluisterde ik het album eens, maar werd niet meteen gegrepen. Ik was voornemens om niets met de plaat te doen, maar een oud-collega blijf er bij me op hameren dat het een fantastisch album moest zijn. Zijn vasthoudendheid hielp, ik waagde er nog een draaibeurt aan. En toen gebeurde het. Want Hindsight is stiekem een prachtalbum, alleen geeft Ponoka dat niet meteen prijs. Het lijkt een lofi-album met gitaarliedjes zoals we er daar al zoveel van kennen. Alleen ontstijgt Hindsight het gemiddelde niveau. De nummers blijken vaak een sterke compositie die ook nog eens lang in het hoofd blijven hangen. Zoals opener I Have a hard Time Explaining Myself, Help is on the Way en September. Bij vlagen doet Ponoka denken aan Eels, wat vooral komt door het stemgeluid van zanger Rick de Gier. In enkele recensies is al geschreven dat Ponoka on-Nederlands klinkt. Ik vind het altijd een diepe belediging wanneer cd's als 'on-Nederlands goed' worden omschreven, alsof er hier alleen maar bagger wordt gemaakt. Toch gaat de term on-Nederlands hier in zekere mate op, omdat De Gier opgroeide in het Canadese plaatsje Ponoka (wat die slechte bandnaam verklaart). Sterk beïnvloed door de wijdse landschappen en de Canadese cultuur.
10 Feb 2007 - Het ouderwetse knip- en plakwerk van het hoesje past goed bij de collage van klanken op Hindsight. Jarenlang werkte singer-songwriter Rick de Gier thuis in Zaandam aan liedjes; pas in de studio zag hij ze volledig tot bloei komen. Producer Minco Eggersman en engineer René de Vries staken namelijk ook als instrumentalisten de handen uit de mouwen. De interessante ideeënstroom van De Gier kon gekanaliseerd worden en het resultaat is deze prima plaat. Het knutselwerk van De Gier is qua aanpak te vergelijken met dat van een band als Sparklehorse. In de lofi-liedjes van Ponoka wordt het experiment niet geschuwd. Het spelen met elektronica geeft de rustige indiepop een eigenwijs en eigentijds karakter. In het bijzonder fraaie Help Is On The Way klinkt in de melodie ook iets door van een REM-invloed. Een mondharmonica, wat percussie en de hulp van zangeres Alice ten Brinke geven het nummer glans. In Light-years To Kill vallen toetsenflarden als druppels in een druipsteengrot. Fraai. De foto’s op de hoes zijn gemaakt in Canada, waar De Gier opgroeide in de kleine boerengemeenschap Ponoka. John Gjaltema
10 Feb 2007 - Ponoka is een klein boerendorp in Canada, en zo idyllisch als het leven in een klein boerendorp wordt voorgesteld, zo idyllisch klinkt deze plaat. Waar het idyllische er echter snel van af gaat als je een tijdje in de realiteit van zo’n dorp blijft hangen, blijft de realiteit van Hindsight gelukkig (ook live) intact. Een prima plaat, met fijne liedjes vol koortjes en mondharmonica, zeer geschikt voor in de auto ’s avonds laat. (Waarschuwing: single ‘September’ krijg je je hoofd niet meer uit als je het nummer eenmaal hebt gehoord.) [4 sterren]
10 Feb 2007 - Welkom in Ponoka, Canada. Eigenlijk ging ik al googlend er klakkeloos vanuit dat de gelijknamige band ook uit de oneindige graanvelden van Canada zou komen. Ergens had ik kortsluiting. Ponoka, the band, komt namelijk uit het pittoreske *kras* Zaandam. De missing link is dat ik te gehaast was met googlen, en dat voorman/oprichter Rick de Gier van Ponoka (spreek uit: Po-nóó-ka) in deze kleine boerengemeenschap in Alberta, Canada is opgegroeid. Hindsight ligt prettig in het gehoor. Gitaarpopliedjes met een lo-fi randje. Met enige verbeelding en dichterlijke vrijheid zou ik zelfs zeggen: een Engelstalige Spinvis op steroïden en zonder zolderkamer of schaar om bandjes en muizen in tweeën te knippen. Alhoewel de cd-cover wel het nodige knip- en plakwerk cq. huisvlijt doet vermoeden. De muziek is lichtelijk melancholisch, mede door de vlakke zang. Ik hoor iemand met gekromde rug om de piano gebogen zittend, terwijl de eerste zonnestralen alweer door de stoffige gordijnen schijnen. Dat wordt dan wel weer afgewisseld door krakende gitaren. De zang is monotoon, op het gevaar van verveling af. Toch valt dat erg mee, het verschaft het schijfje eerder de nodige compactheid en samenhang. En dat doen ze goed. Elf liedjes klinken als één, en laten de luisteraar met een echo achter. De muziek dringt zich niet aan je op, maar je mist het wanneer de cd de laatste bitjes verstrooid heeft. Het is alsof de muziek nog heel even in je hoofd doorgaat, totdat je brein registreert dat er toch echt geen geluid meer uit de speakers komt. Ongemerkt trekt deze cd je erin, subtiel en zonder grote gebaren. Hele grote uitschieters kent deze cd niet. De kracht zit in het collectief, en de intimiteit. Beperkingen bieden soms kracht, en deze cd straalt dat uit. Geen wilde dingen bij de productie, geen mega aantal tracks of een stortvloed aan accenten, gewoon een eerlijke schijf. Vergelijkingen iemand? Het thuisgevoel van Spinvis, het gewoon-theatrale en tegendraadse van Pavement, het dromerig zeurende van Grandaddy. Zeg nou zelf: Ponoka had toch gewoon uit de eindeloze graanvelden van midden-Canada kunnen komen? Ja, er staat toch een John Deere op de voorkant? Normaalgesproken zou ik zeggen dat er uit Zaandam niets goed kan komen, behoudens chocolade dan, maar een prettig dwaalspoor via een klein Canadees plaatsje bracht me bij Ponoka. Klinkend bewijs dat vooroordelen niet goed zijn. Mea culpa. Fijne plaat. [4 sterren]
8 Feb 2007 - Het is misschien heel flauw om te zeggen, maar je hebt van die Nederlandse bands waarbij je echt verbaasd bent dat ze uit Nederland komen. Er zijn echt legio goede Nederlandse bands, daar niet van, maar sommigen hebben gewoon zo’n typisch Amerikaans of Engels geluid. Bij Ponoka is dit ook het geval. Nou is oprichter Rick de Gier opgegroeid in het Canadese gehucht met dezelfde naam, wat wellicht voor bepaalde invloeden zorgt en in ieder geval voor perfect uitgesproken Engelse teksten. Op de cd Hindsight krijgt de singer-songwriter Rick (zang, gitaar, harmonica, programmering) steun van René de Vries (bas, gitaar, keyboard, piano, programmering), Minco Eggersman (drums), Daniel Stimac (gitaar) en Alice ten Brinke (achtergrondzang). Ponoka grossiert in luchtige liedjes die toch zeer melancholisch zijn. Daardoor ligt de muziek nooit zwaar op de maag, maar weet het je wel diep te raken. Er wordt mooi met de diverse instrumenten gevarieerd. Zo krijg je de ene keer een rocksong met een nadrukkelijke zware bas en een andere keer juist meer een bluesachtige popsong met de akoestische instrumenten en de mondharmonica op de voorgrond. Daarnaast wordt de cd eveneens gekenmerkt door mooie elektronica, lo-fi elementen en fraai tweestemmige zang (met Alice). Geen doorsnee singer-songwritermuziek, zoveel mag duidelijk zijn. De muziek heeft raakvlakken met bands als Sugar, Red House Painters, Sparklehorse, Bob Dylan, Eels en Power Of Dreams. Het is een album dat helemaal af is en laat op prachtige wijze horen dat droefgeestigheid ook in lichtverteerbare, pakkende songs verpakt kan worden. Droomdebuut! Jan Willem Broek
7 Feb 2007 - Over een nieuwe band valt nog niet veel te schrijven en daarom lees je bij Ponoka steeds hetzelfde: voorman Rick de Gier groeide op in Canadese boerengemeenschap Ponoka, hij woont nu in Zaandam en maakt singer/songwriter en lo-fi-pop in het verlengde van Lemonheads en Eels. Vooral de laatste waart op debuutalbum 'Hindsight' geregeld rond, maar dat valt te verklaren door De Giers zelfde hezige stemgeluid. In datzelfde stemgeluid zit ook een groot verschil, want waar Eels op zijn debuut blaakte van het zelfvertrouwen is Ponoka nog wat voorzichtig en vlak, waardoor nummers als 'Hindsight', '1996' en het Weezer-achtig 'Dead Ends' niet echt lading krijgen. Op zijn best is De Gier in 'See you around' en 'Help is on the way', folky popsongs die qua arrangement en uitvoering 'kloppen'. Daarbij is een pluim voor de begeleidingsband met leden van Silence is Sexy en Kryptonite Garden op zijn plaats. De sterke punten zijn op ‘Hindsight’ duidelijk waarneembaar en het kan alleen maar beter worden, temeer daar Ponoka de komende maanden de vaderlandse podia onveilig maakt. Veelbelovend debuut derhalve. Rutger Steenbergen
6 Feb 2007 - Ponoka is a small town in Alberta, Canada. Other than the biggest rodeo in the country taking place there during the first week in July, there isn't a helluva lot to do. Why am I telling you this? Because singer/songwriter Rick De Gier grew up there before moving to Holland. Seventeen years later he has a band called Ponoka and a debut album called "Hindsight" on which there's way more going on than in that small farmers' town. If you like beautifully crafted songs in which singer/songwriter elements are brought together with lo-fi indierock and some electronic sounds, then "Hindsight" is definitely an album you should check out. Think of a mixture between Eels and Sparklehorse if you will. They cover a lot of ground musically but it all fits. The album opens with the short but sweet "I Have A Hard Time Explaining Myself" while on the title track they end the song with a drawn out noisy guitar outro. Ponoka manages to keep things interesting all throughout the album and there isn't a single song on "Hindsight" that isn't catchy, fun and uplifting. [Score: 8]
5 Feb 2007 - Ponoka is een kleine boerengemeenschap in Alberta, Canada waar de spil van deze nieuwe band, Rick de Gier, thans woonachtig in Zaandam, opgroeide. Op het debuut weet De Gier bijgestaan door wat vrienden een bijzonder goede indruk te maken. Op 'Hindsight' horen we een mengsel van singer/songwriter, pop, rock en lo-fi. Als referenties worden Lemonheads, Pavement, Sparklehorse en Eels genoemd, als we wat dichter bij huis blijven blijkt Ponoka ergens in het midden te zitten tussen labelgenoot anderson en Merry Pierce. Op dit eerste album staan elf liedjes die stuk voor stuk erg lekker wegluisteren en een flinke variatie kennen in aanpak en arrangementen. De Gier weet niet alleen hoe hij een lekker deuntje moet schrijven, maar heeft ook het juiste inzicht om deze met smaak aan te kleden. Zo is er voldoende afwisseling in tempo en zijn de instrumentkeuze en het aanbrengen van subtiele accentjes bij De Gier eveneens in zeer bekwame handen. Nu heeft hij ook hulp gekregen van niet de eersten de besten, zo doen Minco Eggersman, René de Vries, Daniel Stimac en zangeres Alice ten Brinke (ex-Kryptonite Garden) mee op 'Hindsight' en dat zijn muzikanten die wel weten hoe het muzikale klokje hoort te tikken. De veertig minuten van dit debuut bevatten geen enkele zwakke plek en na een paar keer draaien vechten een flink aantal liedjes om de podiumplaatsen. Dat die voorkeuren voor de smaakmakers op deze langspeler steeds wijzigen geeft al aan dat het hele album boeit en diverse lagen kent. Soms is het heerlijk meezingen en/of voeten tappen en dan weer glijd je met De Gier mee het raam uit op zoek naar wondere werelden waar onthaasting en melancholie hoger op de ladder staan dan "kijk mij eens", succes en geld verdienen. Ook na een hele serie draaibeurten verliest het album nog niets van zijn glans, integendeel, er blijven verborgen krachten bovenkomen. Inmiddels heeft De Gier ook een band om zich heen gevormd waarmee de podia betreden worden. Live wordt hij bijgestaan door Pim van de Werken (Silence is Sexy) op bas, Theo Nap (ook al ex-Kryptonite Garden) op gitaar, drummer Lucas Nap, toetsenist Laurens Palsgraaf en zangeres/toetsenist Alice ten Brinke. Ga ze een keer zien, want Ponoka is zonder meer een zeer welkome aanvulling in het Nederlandse bandbestand. Voor de liefhebbers van bovengenoemde referenties is 'Hindsight' verplichte kost en zij die deze eersteling van Ponoka aanschaffen zullen ongetwijfeld beamen dat deze plaat zeker het meest interessante debuut is van dit nog jonge jaar.
5 Feb 2007 - Het nadeel van het schrijven van een recensie voor een debuutalbum is het feit dat je geen houvast hebt. Je kunt de nummers op de cd niet vergelijken met eerder werk van de band of artiest. Er is echter ook zeker een voordeel, je kunt zonder vooroordelen naar de songs luisteren, je mening zal niet beïnvloed worden door wat je al wist. Je weet namelijk nog niets. Rick de Gier is een singer-songwriter uit Zaandam die al vele jaren in zijn eigen woning bezig is met het schrijven en opnemen van liedjes.Vorig jaar stuurde hij er een aantal op naar platenmaatschappij Volkoren en die songs schijnen in de smaak te zijn gevallen want de cd Hindsight zal volgende week bij bovengenoemd label verschijnen. Niet met de naam Rick de Gier op het schijfje maar onder de naam Ponoka. Deze vreemde groepsnaam is afkomstig van een klein dorp in Alberta, Canada waar Rick in zijn jeugd woonde. De meeste songs op het album zijn geen typische singer-songwriter-songs, zo klinkt Ponoka op een aantal tracks zoals "Help Is on the Way" en "See You Around" als The Lemonheads. Op andere nummers hoor ik bijna een mannelijke versie van Aimee Mann en dat is natuurlijk ook prima. Ikzelf geef de voorkeur aan de wat snellere songs, zeker die met Alice ten Brinke als achtergrondzangeres. Zij maakt nu deel uit van de band Ponoka die intussen ook gevormd is. Op de cd staan over het algemeen geen echt vrolijke songs, luister bijvoorbeeld maar eens naar de titelsong, maar toch voelde ik me na het beluisteren van de cd verrassend opgewekt. Ponoka heeft een prima debuutalbum gemaakt en we kunnen alleen maar hopen dat hij nog meer van dat fraais heeft geschreven op zijn kamertje.
4 Feb 2007 - Dat er goeie muziek uit Canada komt, hoef ik u wellicht niet meer wijs te maken. Maar blijkbaar houdt het niet op ook. Ergens in het koude noorden van Amerika ligt een plaatsje dat Ponoka werd gedoopt en waar een zekere Rick De Gier opgroeide. Geen rasechte Canadees dus, wel een Nederlander die debuteert met een meer dan verdienstelijk plaatje: "Hindsight". Op het in Nederland opgenomen album krijgen we heerlijke popsongs voorgeschoteld die zich ergens tussen eels en Sparklehorse bevinden. Maar als je een echt aanknopingspunt wilt, denk dan vooral aan die andere indie-pop-koning uit (een andere koude plaats) Zweden: Tiger Lou. Ponoka weet hoe je een echt memorabel song schrijft waar je intens van gelukkig lijkt te worden en waar je volume alleen maar wilt verhogen. Hoogtepunten genoeg op "Hindsight". Maar luister vooral naar het uitstekend meezingbare 'Dead ends' of naar '1996' waarin plost - als een deus ex machina - een hemelse stem uit de lucht komt neervallen om de song in pure schoonheid af te sluiten. De titelsong mag dan weer eindigen met een stevige gitaar-outtro (die gerust nóg langer had mogen duren) 'Help is on the way' is naast uiterst meezingbaar ook enorm verslavend en één van de betere oorwormen die ik ooit hoorde, wat eigenlijk ook van het akoestische 'See you around' kan gezegd worden. 'Back by Midnight' zit dan wat steviger in het vlees en zorgt zo voor de nodige afwisseling op de plaat. Wie een gratis voorproefje wilt, moet maar eens hun laatste single downloaden van hun site: gitaartje, mondharmonica en een lekker deuntje en nog niet eens het beste nummer op de plaat. "Hindsight" van Ponoka is de eerste verrassing van het jaar, een plaat waarvan we enerzijds zouden willen dat ze een goed bewaard geheim mag blijven maar anderzijds gunnen we Rick De Gier alle succes van de wereld. Een echte aanrader dus! Kopen! [Vijf sterren]
4 Feb 2007 - Ponoka (spreek uit als Po-nóó-ka) is een klein boerendorpje in Alberta in Canada en tevens de plek waar singer songwriter Rick de Gier opgroeide. Met als fraaie titel ‘Hindsight’ is nu het debuutalbum van De Gier een feit. De cd werd opgenomen in de studio van Rene de Vries (This Beautiful Mess) en Minco Engelsman (at the close of every day) deed de productie. Beide laatstgenoemde heren tekenden tevens voor de begeleiding van Rick de Gier: De Vries bespeelde diverse instrumenten en Engelsman nam plaats achter de drumkit. ‘Hindsight’ is een cd vol indiepop, vermengd met rock en elektronica. Met aansprekende en persoonlijke teksten die vocaal zijn uitgevoerd middels de ingetogen en aangename stem van De Gier.
Heel prettig is de afwisseling die de schijf te bieden heeft: de korte en subtiele openingstrack ‘I Have A Hard Time Explaining Myself’, enkele pittige indierockers (’Dead Ends’ en ‘Back By Midnight’), het na een mooi akoestische gitaarbegin in up tempo overgaande ‘See You Around’ en het met een lekker mondharmonicasausje overgoten ‘Help Is On The Way’. Ook noemenswaard zijn gitaarballad ‘Closer’ en de instrumentaal breed uitgesponnen en circa 5.30 minuten in beslag nemende titelsong. Last but not least: Alice ten Brinke (voorheen zangeres van Kryptonite Garden) neemt de af en toe voorkomende vrouwelijke vocals voor haar niet geringe rekening. ‘Hindsight’: je kunt je een slechter debuutalbum voorstellen.
2 Feb 2007 - Ponoka is een indieband uit het Nederlandse Zaandam. De groep is genoemd naar het Canadese plaatsje waar zanger-gitarist Rick de Gier opgroeide. We weten niet wat hij daar precies opdeed, maar Ponoka is in elk geval een fijne ontdekking en behoort tot het beste wat we de afgelopen maanden uit Nederland binnenkregen. Het gezelschap serveert op zijn debuut Hindsight bijzonder knappe muziek in de stijl van Eels, Snow Patrol en Sparklehorse. De plaat werd trouwens geproduceerd door Minco Eggersman, zanger en drummer van Nederlands beste band At The Close Of Every Day. Ze laat een fris geluid horen waarbij lofi gemixt wordt met singer-songwriterelementen en elektronica-invloeden. Ponoka mikt vooral op stijlvolle superpop. De heren en dames, onder wie leden van Kryptonite Garden, kunnen ook wel eens achteloos uithalen, zoals 'Back by Midnight' en de venijnige gitaar in het weergaloze titelnummer bewijzen. Wat vooral intrigeert is het gemak waarmee René de Vries [moet zijn: Rick de Gier?] de pretentieloze liedjes uit zijn hoge hoed tovert, alsof hij een popgoochelaar is. De plaat laat zich dan ook voorlopig niet wegbranden uit onze cd-speler.
31 Jan 2007 - Denk aan Sufjan Stevens, Elliott Smith, Eels, Sparklehorse, Sebadoh en Pavement – dan heeft u een idee waar de band Ponoka muzikaal vandaan komt. En vergeet die namen dan snel, want de muziek op Ponoka’s letterlijk briljante debuutplaat Hindsight is ook weer volstrekt eigen. Ponoka is de band van journalist Rick de Gier, die zijn vroege jeugd in het Canadese stadje Ponoka doorbracht, vandaar. De Giers teksten zijn opgewekt en soms ontroerend, en hij zingt zijn pakkende melodietjes fris en intiem. De productie van de songs is ‘verzorgd lo-fi’ te noemen en de arrangementen vrolijkmakend afwisselend. Helemaal goed kortom. Vanavond maakt Ponoka zijn opwachting met een live-optreden in Club 3VOOR12 (samen met de Groningse band Green Hornet en ex-Arab Strap-voorman Malcolm Middleton). Mis het niet; u zult later willen zeggen dat u ze ‘toen al’ gehoord hebt.
27 Jan 2007 - Het openingsnummer I have a hard time explaining myself is kort, nog geen twee minuten. Voor mij is het ook meer een intro op wat nog komen gaat, mede omdat het allemaal heel subtiel en rustig wordt gehouden. Daarna komt er al snel wat meer pit in de nummers en titeltrack Hindsight is lekker rustig. Op de plaat worden rustige en wat meer up-tempo nummers goed afgewisseld, waardoor het interessant is om te blijven luisteren wat er nu weer zal volgen. Persoonlijke favorieten zijn toch zeker See you around en Closer. Hoewel ze het zelf niet noemen, doet de band me zo nu en dan toch wel aan bands als Johan en LPG denken. Dat verbaast me niet echt als je ziet dat platenlabel Volkoren ook bands als At The Close Of Every Day en 16 Horsepower (die inmiddels uit elkaar zijn) onder contract had of heeft staan. Ponoka zal echt zo'n band zijn die de één helemaal niets vindt, maar de ander zal veel bewondering hebben. In ieder geval is het zeker een band met veel potentie, die het nog best eens heel goed kan gaan doen in de nabije toekomst. Margreet Pronk
